وب‌سایت شخصی امیر حسین فقیهی وب‌سایت شخصی امیر حسین فقیهی

بسم الله ■ نوشته‌های امیر حسین فقیهی
گفتم که الف؛ گفت دگر؟ گفتم هیچ...

این انتخابات سیاسی نیست!

پنجشنبه 28 اردیبهشت 96
کسانی که مرا می‌شناسند و با دأب سیاسی‌ام آشنا هستند، می‌دانند که هیچ‌گاه در هیچ انتخاباتی به «لیست» رأی نداده‌ام. دلیلش مشخص است. چون رأی دادن به لیست یک واکنش کاملاً سیاسیِ وابسته به احزاب است و من ترجیح می‌دهم با انتخاب‌های خودم و بر اساس شناختی که از دنیای پیرامونی دارم، بیشتر یک کنشگر باشم. تجربه هم نشان داده که حداقل در ایران این روش کار نمی‌کند.
در انتخابات ریاست جمهوری که رقابت بر سر انتخاب یک «نفر» بوده هم هیچ وقت با این قصد که فلانی رئیس جمهور شود رأی نداده‌ام. بلکه انتخابم بر این اساس بوده که جلوی انتخاب شدن گزینه‌های به اصطلاح بدتر را بگیرم.
از وقتی رقابت‌های انتخاباتی امسال داغ شد، با خودم فکر می‌کردم که انتخابات امسال را چگونه می‌توان تحلیل کرد تا آن را با اصولی که از پیش داشتم در یک راستا ببینم. هرچند امسال به دلیل مشغله‌ی کاری، اصلاً فرصت پرداختن به فعالیت‌های سیاسی قبل از انتخابات را نداشتم و شاید این نوشته، چند توییت و رأیی که روز بیست و نهم اردیبهشت به صندوق خواهم انداخت، تنها کارهای سیاسی این روزهای من باشند، اما برایم مهم بود که فارغ از جناح‌بندی‌های سیاسی، تشخیص دهم که آن کسی که «نباید» انتخاب شود کیست.
بالاخره لابه‌لای انبوه مطالب و اخبار سیاسی و انتخاباتی که این روزها در دنیای آنلاین با آن رو به رو بودم، جواب سوالم را از زبان استادی که گفت «این انتخابات، نه سیاسی، بلکه اخلاقی است» یافتم. تعبیری که این انتخابات را کمرنگ‌ترین انتخابات سیاسی دهه‌های اخیر و پررنگ‌ترین انتخابات از لحاظ اخلاقی می‌داند، حاضر نیست هیچ چیز را فدای اخلاق کند و می‌داند یک جامعه‌ی بالنده،‌حتماً یک جامعه‌ی اخلاق‌مدار خواهد بود.
کشور ما امروز بیش از هر زمان دیگری به آرامش نیاز دارد. به فضای باثباتی نیاز دارد که به مردم توان برنامه‌ریزی بدهد و تلاشگران عرصه‌های مختلف سازندگی کشور را به قدرت پیش‌بینی تجهیز کند. البته که ممکن است نماینده‌ی جریان «ثبات» الزاماً همسو با نظر سیاسی‌مان نباشد، اما به‌جاست که فارغ از جهت‌گیری‌های سیاسی و بر مبنای اخلاق، گزینه‌ای را انتخاب کنیم که نسبت به دیگران، توان برقراری ثبات بیشتری در جامعه را داشته باشد.
یک جامعه‌ی باثبات است که می‌تواند فضایی را برای رشد ارزش‌های اخلاقی باز کند. دموکراسی با همه عیب و ایرادهایی که دارد، حداقل این امکان را در اختیار من و شما قرار داده است که با یک انتخاب اخلاقی، مانع از به قدرت رسیدن بی‌اخلاقی شویم.