به افق دنیا | وبلاگ امیرحسین فقیهی وبلاگ شخصی امیر حسین فقیهی

بسم الله ■ به افق دنیا ■ تحریرات امیر حسین فقیهی
رضاً برضاک

بازگشت

یکشنبه ۳ مرداد ۹۵
برگشتم. به چه؟ به وبلاگ‌نویسی. البته که نه به نوشتن. چرا که در یک سال گذشته که مطلب وبلاگی ننوشتم، هر روز در حال نوشتن بوده‌ام. من در این یک سال اخیر به واسطه‌ی مشغله‌ای که داشته‌ام، کارها و عادات زیادی را ترک کردم، اما به هیچ وجه «نوشتن» را نتوانستم ترک کنم.

حالا چرا برگشتم؟ به خاطر این که احساس کردم در این موقعیت باید برگشت به اصل. اصل چیست؟ نوشتن. البته نه در قالب شبکه‌های اجتماعی که امروزه فراگیر شده و به دست و پای نویسندگان هم قفل زده‌اند، بلکه به قالب قدیمی. به قالب متن بلند یا نیمه‌بلندی که حرفی برای گفتن داشته باشد و حق مطلبی را ادا کند. و چه چیزی بهتر از وبلاگ‌نویسی؟

اما این بازگشت به اصل را می‌خواهم با یک اصل طلایی در باب مسئولیت همراه کنم. چیزی که امروزه بیش از پیش به آن نیازمندیم و بسیاری از گرفتاری‌های شخصی و اجتماعی ما ایرانی‌ها به عدم اعتقاد به آن بر می‌گردد:

کسی که مسئولیتی به عهده می‌گیرد، مسئول کل آن کار است. هر گونه اتفاق خوب یا بدی که پیرامون آن موضوع رخ دهد، مسئولیت مستقیمش متوجه آن شخص است. در این باب هیچ عذری پذیرفته نیست. هرچند ممکن است مَحاکم، سیر دیگری در پیش گیرند و به دنبال مقصر دیگری بگردند. همچنین هیچ بهانه‌ای برای انجام ندادنِ مطلوب یک کار وجود ندارد. تنها بهانه، عدم توانایی شخص مسئول است. همچنین انجام تمام و کمال مسئولیت، برای شخص مسئول هیچ‌گونه حق ویژه‌ای ایجاد نخواهد کرد.

تفسیر و تأویل اصل فوق که آن را اصل مسئولیت‌پذیری می‌نامم را در نوشته‌های دیگری در همین وبلاگ خواهم آورد. بلکه قدمی در راستای رونق دوباره‌ی وبلاگ‌نویسی برداشته باشم.
راستی! گفتم که در یک سال گذشته هر روز در حال نوشتن بوده‌ام. باید تکمیل کنم که این نوشته‌ها قرار نیست به این زودی‌ها منتشر شوند. هرچند قطعاً در زمان انتشار جزو مهم‌ترین نوشته‌های من خواهند بود.