وب‌سایت شخصی امیر حسین فقیهی وب‌سایت شخصی امیر حسین فقیهی

بسم الله ■ نوشته‌های امیر حسین فقیهی
گفتم که الف؛ گفت دگر؟ گفتم هیچ...

وداع شیرین

دوشنبه 6 مرداد 93
«وداع آخرم نباشد...»
در کنار مراتب عرفانی و دعاهایی که حضرت جعفر بن محمد علیه‌السلام در پایان ماه مبارک رمضان با خدای خود در میان می‌گذارد، شاید برای ما که در آن سطوح نیستیم و سختی‌های روزه بر ما فشار آورده و برای پایان ماه رمضان لحظه شماری می‌کردیم، همین یک جمله مشترک باشد که:
«خدایا! اين وداع، وداع فنا و آخرين بهره‌ی من از این ديدار نباشد.»

معمولاً وداع تلخ است و سخت. وداع با دوستان، وداع با خانواده، وداع با حرم معصومین، وداع با لحظات خوش. اما وداع با ماه مبارک رمضان در خودش یک شیرینی دارد. یک شیرینیِ نه چندان کم. بل آن‌قدر زیاد که خداوند رحمت ختام آن را عید نهاده است.

هرچند مراتب ما با آل الله زیاد است، اما فکر می‌کنم حداقل در همین یک جمله با آن‌ها مشترک باشیم که هیچ کدام از ما دوست نداریم این وداع، آخرین وداع ما باشد. بر ما سخت گذشته، اما دوست داریم باز هم این سختی بیاید و ما تحمل‌مان را به خدای یگانه عرضه کنیم. یک بار دیگر این ماه بیاید و ما فرصت برداشت پیدا کنیم. یک بار دیگر این ماه بیاید و زمان وداع فرا رسد و با خود فکر کنیم که مگر رمضان چه داشته که با «فطر» و بازگشت به فطرت بسته می‌شود؟

این وداع به تعبیر دیگری وداع با «منِ خود ساخته» است. دوری از منیّت و یک سال نافرمانی از خالق، و بازگشت به فطرت و پاکی است. امیدواریم این وداع از مصدر وَدَعَ باشد، به معنی رها کردن چیزی. و چه وداعی شیرین‌تر از این که انسان گناهانش را رها کند؟