به افق دنیا | وبلاگ امیرحسین فقیهی وبلاگ شخصی امیر حسین فقیهی

بسم الله ■ به افق دنیا ■ تحریرات امیر حسین فقیهی
مشکل از سبک عراقی و خراسانی نیست همه با قافیه عشق مصیبت دارند

چرا سال 91 این‌طور شد؟

چهارشنبه ۳۰ اسفند ۹۱
سال گذشته در یک نگاه کلی و در یک عبارت، سال «حصول نتایج سیاسی» بود. سالی که نتیجه سیاست‌های درست و غلطی که در همه ابعاد برای دولت و ملت ما طی این سال‌ها اتخاذ شده بود، نمایان شد. از روابط خارجی و دیپلماسی گرفته تا سیاست‌های مالی و اقتصادی. حتی در ابعاد فرهنگی چون سینما و ورزش هم شاهد بروز اتفاقات مهمی بودیم که همگی حاصل سیاست‌های درست یا غلط چند سال گذشته بود. سیاست‌هایی که عمده نتایج آن‌ها در سال 91 خودشان را نشان دادند.
البته منظور از چند سال گذشته، از 88 به این طرف نیست. بلکه منظور، بازه‌های زمانی مشخص و نامشخصی است که در عرصه‌های مختلف و به دلایل متفاوت، تصمیمات و سیاست‌ها به منصه ظهور رسیده تا سال 91 شاهد بروز نتایج آن‌ها باشیم. چه بسا برخی از این اتفاقات از سیاست‌هایی نشأت می‌گیرد که اصلاح‌طلبان پایه‌گذار آن‌ها بوده‌اند یا بعضی از آن‌ها که در زمان مسئولیت اصول‌گرایان پی‌ریزی شدند.
اگر مهم‌ترین عرصه سیاسی برای یک کشور را عرصه سیاست خارجی و روابط بین‌الملل بدانیم، جمهوری اسلامی ایران طی چند سال گذشته تحرکاتی را از خود نشان داد تا سال 91 شاهد حصول نتایج آن باشیم. سوریه و اتفاقات مربوط به آن، جنگ هشت روزه‌ی غزه و حتی خروج آمریکا از عراق، همه و همه نمونه‌هایی از موفقیت‌های بین المللی جمهوری اسلامی ایران در قالب جنگ‌های نامتقارن (بازی در زمین دیگری) است. این‌ها حاصل سیاست‌های یک روزه و دو روزه نبوده، بلکه مجموعه موضع‌گیری‌های ایران در طی این چند سال باعث شد تا سال گذشته شاهد این موفقیت‌ها باشیم.
اما در همین دیپلماسی و سیاست خارجی هم، شاهد اتفاقات نامبارکی بوده‌ایم. هر چند ایستادگی ایران بر حق خود و اعلام مواضع شفاف امت مسلمان ایران از سوی رهبری مقتدر و مذاکره از موضع قدرت، همگی مبارک و نشان دهنده‌ی یک دیپلماسی حق طلبانه و مدافع مستضعفین است، اما شاید خام عمل کردن در سطح اجرایی و ناتوانی در بازگویی صحیح این مواضع توسط افرادی که به اصطلاح در نقطه صفر مرزی دیپلماتیک قرار گرفته‌اند باعث شد تا دشمنان حالت تهاجمی به خود گرفته و هم به شدت تحریم‌ها اضافه کنند و هم حرف از جنگ سخت به میان بیاورند.
دیپلماسی آدابی دارد که مرد کهن می‌خواهد! دیپلماسی غیر از این‌که باید پشتوانه سخت‌افزاری داشته باشد، به شدت نرم‌افزاری است. هرچند سال 91 شاهد به ثمر رسیدن ملزومات سخت‌افزاری آن یعنی موشک‌های کروز و ناوشکن و بمب‌افکن‌های پیشرفته و حتی موفقیت نخبگان فناوری اطلاعات در حوزه جنگ سایبر بودیم، اما نتیجه اصلی در حوزه نرم‌افزاری و در قالب الفاظ و کلمات به ثمر می‌رسد. این که چگونه با طرف مقابل مراوده کنیم یا سر میز مذاکره بنشینیم یا حتی در تریبون‌های بین‌المللی چون سازمان ملل و نشست جنبش عدم تعهد از چه دری سخن به میان بیاوریم تا بتوانیم به هدف برسیم.
نوع دیپلماسی ما در طی این چند سال که باعث افزایش تحریم‌ها از سوی دشمن شد و ناتدبیری‌ها و جزیره‌ای عمل کردن‌های داخلی، باعث شد تا در سال 91 با کاهش شدید ارزش پول کشورمان مواجه شویم. چه این که غیر از فشارهای اقتصادی، افت پول ملی باعث رونق نسبی در تولید ملی هم شد. البته نباید فراموش کرد که دولت از این نوسانات بی‌بهره نبود و حداقل توانست بخش از بدهی خود را صاف کند.
در بُعد فرهنگ هم اتفاقات ویژه‌ای در سال 91 افتاد. جایزه جلال در وادی ادبیات و سازهای ناکوک برخی سینماگران در وادی سینما، سال گذشته را متمایز کرد. فیلم‌هایی که در این سال ساخته یا نمایش داده شد، برخی شبیه بیانیه‌هایی بودند که از سر مخالفت سر داده شدند. در سطح نازل، شاهد رودررویی چند نهاد فرهنگی و در سطوح بالاتر، شاهد ابراز مخالفت آشکار با برخی اصول بودیم.
ورزش ما هم در سال 91 از بروز اتفاقات ویژه و تعیین کننده مصون نبود. در یک روی سکه، موفقیت‌هایی در عرصه کشتی و در روی دیگر، کج سلیقگی‌ها و بداخلاقی‌های برخی دست‌اندرکاران باعث شد تا همگی چشم به راه سال 92 شوند، بلکه راهی پیدا شود و تدبیری اتخاذ گردد تا در یک محیط آرام و پایدار و حرفه‌ای، هر یک از ما در موفقیت کشورمان در عرصه‌های گوناگون سهمی داشته باشیم.
حال که سال 91 با تمام فراز و نشیب‌های خود به پایان رسیده و سال 92 با شعار حماسه در دو بعد سیاسی و اقتصادی آغاز شده است، نوید آن را می‌دهد که امسال شاهد نقطه عطفی در تاریخ سیاسی و اقتصادی ملت ایران باشیم. این که کدام گفتمان در انتخابات پیش‌رو پیروز شود و چه تغییراتی در رابطه‌ی ایران و غرب رخ دهد، برای ملت و کشور ما تعیین کننده و سرنوشت ساز خواهد بود.