به افق دنیا | وبلاگ امیرحسین فقیهی وبلاگ شخصی امیر حسین فقیهی

بسم الله ■ به افق دنیا ■ تحریرات امیر حسین فقیهی
رضاً برضاک

محدود بودن خواسته‌های خداوند در مقابل نامحدود بودن نعمت‌هایش

پنجشنبه ۸ دی ۹۰
اگر دقت کرده باشید، خداوند متعال در مقابل نعمت های بی کران و نامحدودی که بر بندگانش ارزانی داشته است، خواسته های بسیار ناچیز و محدودی از آنها دارد. اگر گفته است که نماز بخوانند، هفت رکعت در شبانه روز کفایت می کند. اگر گفته است که روزه بگیرند، یک ماه در سال کفایت میکند. اگر گفته است که حج برود، یکبار در طول عمر کفایت می کند. اگر گفته است که خمس بدهد، یک پنجم از مال کفایت می کند.
اما در سخنی از امام ششم، حضرت امام جعفر صادق(ع) نقل شده است که خداوند در میان همه این درخواست های محدود، یک درخواست نامحدود نیز از انسان دارد و آن ذکر است! ذکر به معنای توجه است. توجه به خداوند متعال و یگانه معبود انسان در همه حال. اگر آدمی در حال کار کردن است باید توجه داشته باشد. اگر در حال درس خواندن است باید توجه داشته باشد، اگر در حال غذا خوردن، راه رفتن یا هرکار دیگری است، نباید از یاد خداوند منان غافل باشد.
همین است که بزرگان ما همیشه خود ناچیزشان را در محضر حضرت حق می دیدند. آنگاه است که انسان جرات خطا و نافرمانی از دستورات حضرت حق را پیدا نمی کند. اصلا مگر کسی که خدا رادید، خود را میبیند؟ وقتی انسان خود را نبیند، همه چیز را اراده خدا می داند. و کسی که اراده خداوند را غالب اراده جهان می داند، پیوسته هم در ذکر است و هم در عبادت معبود.
بارالها! آفریدی رایگان، روزی دادی رایگان، بیامرز رایگان، که تو خدایی نه بازرگان...